شهرك هاي باستاني چين (2)

-hé shùn shuǐ duì cūn 
                            和   顺     水    碓  村

دهكده هه شون ، يون نن

 چهار كيلومتر دورتر از منطقه حومه شهري Teng Chong ، استان يون نن ، روبروي يك شاليزار و يك پل سنگي ، دهكده Heshun يك دهكده قديمي و زيبا در جنوب چين است. Teng Chong توقفگاهي مهم در جاده ابريشم سرزمين هاي جنوبي ( جاده اي تجاري اتصال دهنده برمه ، هند و سي چوآن چين و يون نن ) بوده است. اين دهكده در كنار جاده قرار گرفته است .

  در آن زمان حجم انبوهي از سيگارت ، الكل ، ابريشم و چاي از يون نن صادر  و كتان ، لوازم و جواهرات ساخته شده از سنگ جيد (يشم سبز) از برمه وارد مي شده است . افراد بسياري به منظور تجارت از هه شون به برمه و كشورهاي همسايه رفتند.

 

امروزه ، اين دهكده سنتي بسياري از ميراث غني خود را حفظ كرده است و معماري و آداب و رسوم محلي كه قبل از سلسله مينگ و چينگ وجود داشته هنوز در هه شون رواج دارد. وجود اين چنين دهكده چيني باشكوهي در منطقه مرزي بسيار جالب است. سالن هاي اجدادي كلاسيك ، معابد ، گذرگاه هاي طاقدار يادبود ، غرفه ها ، حصارهاي سنگي و خانه هاي محلي با ديوارهاي سفيد و كاشي هاي سياه تاريخچه و فرهنگ سنتي رايج در دهكده را ثبت مي كنند.

 درخت هاي سپيدار و بيد مجنون كنار رودخانه و گل هاي نيلوفر آبي داخل بركه ها ، منظره باغي اين حومه شهر را حتي دلرباتر ميكند. مناظر بسيار زيبا نقاشان و عكاسان و فيلم سازان بسياري را به اين منطقه كشانده است. اين دهكده همچنين محل تولد بسياري از دانشمندان مشهور است . ساختمان سنتي نزديك ورودي دهكده كتابخانه اي در سطح روستايي با طولاني ترين تاريخچه و غني ترين مجموعه كتاب در چين است.

منبع  مطلب: ترجمه شده از سايت 

http://www.study-in-china.org/ChinaEducation/TopUniversity/20124279411810051.htm

منبع عكس ها: از سايت 

 http://www.chinesetimeschool.com/

 

ادامه نوشته

شهرك هاي باستاني چين (3)

hú nán gǔ chéng qián yáng 
                              湖   南  古     城       黔     阳

شهرك باستاني چين يانگ (　Qianyang Ancient Town, Hunan )

بسياري از مردم فنگ هوآنگ را مي شناسند ، اما چند شهرك باستاني و قديمي ديگر در استان   Hunan چين وجود دارد كه چينگ يانگ يكي از آنهاست. اين شهر كه از سه طرف منتهي به اب مي شود ، زماني مركز تجاري مهمي واقع شده در جاده ابريشم جنوبي ، راه ارتباطي مهم بين چين و آسياي غربي و جنوبي پيش از سلسله qin ، بوده است. 

 

شهر باستاني چين يانگ با تاريخي بالغ بر 2200 سال در سال 202 قبل از ميلاد مسيح يعني 1400 سال پيش تر از شهر باستاني دايان در يون نن و بيش از 900 سال زودتر از شهر قديمي فنگ هوآنگ بنا شده است. اين شهر مدلي موفق از طراحي و بنا به پيروي از قوانين فنگ شويي ، سيستم غيب گويي چيني كه قوانين زمين و آسمان را براي بهبود زندگي به كار مي گيرد ، است .

كوچه هاي بسياري در شهر وجود دارد كه هر كدام از آنها به صورت T شكل به هم وصل مي شوند و به شكل مسيرهاي پرپيچ و گيج كننده به نظر مي رسد.

معماري اين شهر تركيبي از معماري سنتي و فلسفه چيني است. امروزه ، وضعيت نقشه اي و كوچه هاي اصلي شهر كه تركيبي از دو سلسله مينگ و چينگ است هنوز به خوبي حفظ شده و اين در چين مدرن يك استثناء است. معابد گوناگون ، سالن هاي اجدادي ، سالن هاي اپرا ، سالن هاي اجتماع اصناف ، مغازه ها ، هتل ها ، خانه هاي مسكوني و ويلاهايي در اين شهر يافت مي شود .

ديواره هاي آتش بلند (ديواره مانع از انتشار آتش ) ، گوشه هاي خميده بامها و پنجره هايي با چهارچوب چوبي و داراي نقش هاي حكاكي شده تاريخ طولاني اين شهر را ثبت مي كنند.

بيشتر ساختمان ها يك يا دو طبقه هستند و بنايي از خشت يا چوب دارند.

 

 

براي هزاران سال ساكنان بومي ،  فرهنگ محلي منحصر بفردي شامل ، اپرا ، موسيقي ، رقص محلي ،و آثار هنري مانند صنايع دستي حكاكي روي چوب و سبدهاي بامبويي ايجاد كرده اند. اپراي Mulian تلفيقي از داستانهاي عاميانه و اكروبات ، توسط سازمان يونسكو به عنوان "فسيل زنده" اپراي چين شناخته شده است.

منبع : مطلب از سايت 

http://www.study-in-china.org/ChinaEducation/TopUniversity/20124279411810051.htm

عكس ها از سايت http://www.chinesetimeschool.com/

 

شهرك هاي باستاني چين (2)

شهر باستاني پين ين ( pian yan ancient town ,chongqing )

واقع در chong qing ، جنوب غرب چين ، اين شهرك با تاريخي بيش از 300 سال در چين قديم يك مركز تجاري بوده است. شركت بين دو دامنه كوهستان HUAYING حاشيه رودخانه پيچ در پيچ و شفاف HEISHUAITAN قرار گرفته است.

 زمانه درگذر است اما خيابان ها ، معماري ، فرهنگ و آداب و رسوم شهر باقي مانده و به خوبي حفظ شده است.ساده اما زيبا ! ساختمان هاي واقع در حاشيه خيابان ها هرگز بازسازي و مرمت نشده است و شكل و شمايل اصلي خود را حفظ كرده اند.

غير از پل ها ، رودها، خيابان هاي قديمي و خانه هاي تاريخي كه شبيه ديگر شهرهاي باستاني چين است، منحصر به فردترين جاذبه شهر PIAN YAN پل يوان يانگ و درخت هاي زوج مانند است. 

پل يوان يانگ در سال 1809 ، طي سلسله چينگ و در محل تقاطع بستر اصلي رودخانه و شعبه اي از رودخانه HEISHUITAN ساخته شده است. در هر دو طرف پل دو درخت فيكس (FICUS) وجود دارد و شاخه ها و ريشه هاي آنها در هم پيچيده ، مانند زوجي كه هم را در آغوش كشيده اند و اين باعث شده كه مردم آنها را درخت هاي زوج بنامند.

منبع : مطالب از ترجمه شده سايت 

http://www.study-in-china.org/ChinaEducation/TopUniversity/20124279411810051.htm

تصاوير ا ز سايت   http://www.chinesetimeschool.com/

 

شهرك هاي باستاني چين (1)

شهرك باستاني بينگ آن در گوئي جو

شهرك بينگ آن واقع شده در كنار رودخانه چوِي شي در طول سلسله مينگ و چينگ (1368-1911م) دروازه مهم بين شهر سي چوآن و شهر گوئي جو بوده است. به غير از پل معلق تازه احداث ، شهركگ فقط با قايق قابل دسترسي است. اين ميراث به جا مانده از حمل و نقل غير آسان فرهنگ و ساختارهاي سنتي شهر را محفوظ نگه داشته است. چون شهرك در منطقه اي كوهستاني بنا شد، پيدا كردن زميني هموار براي ساختن خانه هاي ساكنين سخت بود. هرچند محلي ها به منظور برآورده كردن نيازهاي نظامي و اقتصادي به سرعت با فناوري هاي موجود مانند خانه هايي بر پايه ستون ها و چارچوب هاي چوبي وفق داده شدند. 

اگر در بزرگراه از روبروي رودخانه نگاهي به شهرك بيندازيم تعداد بسياري ساختمان هاي سه تا پنج طيقه كه توسط صدها تنه درخت از زير نگه داشته شده اند ديده مي شود. در هر طرف شهرك چهار دروازه سنگي كه بينگ آن را بيشتر به يك قلعه محكم تا يك شهرك تبديل كرده است وجود دارد. پل معلق بر روي رودخانه چوءي شي زده شده است . با ايستادن در وسط اين پل ميتوان منظره اي پانوراميك از شهرك بينگ آن و كوه هاي اطراف نظاره گر بود . اينجا بهترين جا براي عكسبرداري است.

در طول صخره هاي پوشيده از خز ، ساختمان هاي قرار گرفته در سايه جنگل شما را به زمان چين باستان مي برند.

منبع : مطلب ترجمه شده از سايت

http://www.study-in-china.org/ChinaEducation/TopUniversity/20124279411810051.htm

تصاوير از سايت : http://www.chinesetimeschool.com/

 

دهکده پارسی در جنوب چین

در نگاه اول این دهکده احاطه شده در رودها و دریاچه ها، یکی از روستاهای معمولی چین است با خصوصیات جنوبی بودن آن، با همان مزرعه های برنج که درختان کاج که آنها را به قسمت های مساوی از هم جدا می کند، با همان خانه باغ های پر از خیزران و همان غازها و اردک ها که در همه رودخانه ها و ابراه ها با هم بازی می کنند.

اما این روستا حومه نشین خاوری شهر یانگ جئو (yangzhou) از استان جیانگ سو نامی عجیب و غیر متعارف دارد. (ده پارسی). جز این نام، رسم و ایین های دخیل و غیر چینی، راه و روش زندگی متفاوت با دیگر جای ها او را از دیگر روستاهای مجاور، مجزا و مشخص می کند. در این نکته تردیدی نیست که ساکنان این روستا از اعقاب پارسیان بازرگانی هستند که در عرض سال های 907-618 در سلسله تانگ به چین آمده اند.

آیین های عبادی، مراسم خاکسپاری مردگان و هدیه دادن به نیاکان مرده، همه در مقابل دو مجسمه طلا صورت می پذیرد که مظهر دو خدای آنها است. یکی خدای خوبی به نام پرسیا که مجسمه او صورتی مهربان دارد و دیگری"لون کیان" که یک دیو است و خدای بدی است.

گورهای این ده یا به شکل غلافه شمشیر است یا به شکل دیگهای قدیمی چین با دو دسته حلقه ای شکل. شکل و قیافه مردم این روستا نیز با دیگران تفاوت بسیار دارد. پیرمردی نود و نه ساله با نام "نایو کای" می گوید: دیگران همیشه به من می گویند ظاهر تو عجیب است.

او به ایرانیان شباهت بسیار دارد. با چشمانی در عمق نشسته، بینی راست و ریش انبوه. او به خاطر مشخص از یک تبار اصیل پارسی است." نایو" نه فرزند دارد. بزرگترین پسرش هفتاد و هفت ساله است. این فرد با غرور و سربلندی از پسر بزرگ خود که بیست و شش سال دارد سخن می گوید که فارغ التحصیل کالج است. در این جا شصت و هفت خانوار با همین نام خانوادگی یعنی "نایو" زندگی می کنند.  

در سلسله تانگ، شهر "یانگ جئو" (yangzhou) یکی از بنادر عمده بازرگانی بین المللی آسیا بود با موقعیت استثنایی یعنی جایی که جاده ابریشم به خط ارتباطی دریا می پیوست. بر اساس مدارک گذشته، در این سال های حدود پنج هزار ایرانی و عرب برای کارهای تجاری در این ناحیه مستقر شدند. بیشتر پارسیان به داد و ستد مروارید و دیگر سگهای گرانبها پرداختند.

امروزه، هنوز مردم این نواحی در مورد کسی که خودنمایی می کند و ثروت و دارایی خود را به رخ دیگران می کشد، ضرب المثلی دارند که نشان از گذشته پرافتخاری مردم ایران دارد. در ای ضرب المثلی می گویند، پارسیان با جواهر بازی می کنند.

این نکته مورد قبول همگان است که ده پارسی در زمان های بسیار دور یک بندر بوده است. جایی که کشتی های پارسیان در آن لنگر می انداخته است." وان شائو سیان" هفتاد و یک ساله از ساکنان این ده می گوید، نیاکان او در حدود سال های 1349 از "سو جو" (suzhou) به ده پارسی آمده اند. شهری که ده پارسی در اطراف آن قرار دارد، امروز یکی از شهر های پیشرفته کشور چین است.

وجود این دهکده حکایت از این دارد که در ان دوران، ایرانیان تا به آن اندازه در این مناطق سکونت داشته اند که اکثریت جمعیت را تشیکل می داده اند و دهکده را به نام اجتماع خود می خوانده اند. 

منبع : http://www.noormags.ir/